Sapphire's eyes I's

บานเถิดความรักแม้...จะเจ็บปวดก็จงรักต่อไป

                        ค่ำคืนมาเยือนแล้ว   ความหนาวยะเยือกที่แผ่ปกคลุมอยู่ก็ทูนทวีความรุนแรงจนแสนสาหัต

                                เรือนร่างภายใต้ชุดเกราะสีน้ำรักษ์วาววับจับต้องแสงสลัวสีนวลเย็นตาของจันทร์เสี้ยวที่ลอยเลื่อนอยู่บนท้องนภาสีขุ่นคราม   ร่างนั้นเยื้องก้าวผ่านเข้ามาท่ามกลางดงหมอกหนาราวม่านเมฆพลางสอดสายตาระแวดระวังไปโดยรอบซากปรักหักพังกองทับถมของบ้านเรือนที่อยู่อาศัย

                               เสียงระฆังบุโรโกโสแขวนห้อยต่องแต่งดังเง้งง้างอย่างเศร้าสร้อยแว่วอยู่ในอากาศบ่งบอกให้ผู้มาเยือนทราบได้ว่าสิ่งปลูกร้างขนาดใหญ่ที่เหลือแต่โครงข้างหน้าคือโบสถ์เก่าแก่หลังหนึ่งซึ่งคงจะเคยงดงามไปด้วยจิตศรัทธาในองค์พระผู้เป็นเจ้าเป็นอย่างมาก

                               “ไม่หนะ…หนาวบ้างหรือ”   เสียงสั่นถามมาจากอีกฟากหนึ่งของม่านหมอกที่อยู่เบื้องหลังซึ่งเคลื่อนไหวเป็นควันคลุ้งด้วยแรงของสายลมโบยโบกมาจากเหนือน่านน้ำสีครามเข้มของท้องทะเลที่พอรู้ได้ว่าอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้ไป

                               หมอกจากหายไปแล้วเผยให้เห็นหนุ่มน้อยร่างบางในชุดเซอร์พลีสสีต่างกันสาวเท้าใกล้เข้ามามาพร้อมกับตะเกียงดวงน้อย

                               “หึ ๆ    แทนที่จะห่วงข้า”   ร่างสูงกำยำกว่ากล่าวอย่างทะนง   “ห่วงตัวเจ้าเองก่อนเถิดไออาคอส   เพราะข้าไม่ชอบให้ใครมาเกะกะหากมันขวางหูขวางตานักข้าจำจัดมันทิ้ง”   ชายหนุ่มโน้มเข้ากระซิบข้างใบหู   “อาจเป็นเจ้าในวันข้างหน้าก็ได้”   สิ้นถ้อยคำก็ผละถอยทิ้งให้เด็กหนุ่มสั่นเทิ้มไปทั้งตัวด้วยโทสะ

                               “อย่าทะนงให้มากนักมีนอส”   ไออาคอสแผดร้องด้วยความเคืองอกเคืองใจ “ข้าเองก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าเจ้า    เจ้าไม่มีสิทธิ์มาดูถูกข้าด้วย”   ดวงตาคู่สวยส่องประกายกล้าอย่างท้าทาย    สีเข้มที่ขึ้นจับไปทั่วดวงหน้าแต่งแต้มให้ดูน่ารักอย่างเป็นธรรมชาติมากกว่าจะดูน่ากลัว

                               มีนอสมองไออาคอสที่ทำท่าเป็นเด็กน้อยไม่พอใจ    จมูกที่แสนจิ้มลิ้มเชิดขึ้นด้วยความดื้อรั้นค้อนใส่เขาอย่างใสบริสุทธิ์    ขณะสะบัดกายเดินนำหน้าเขาไป

                               ‘เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม…จะว่าไปก็ไม่เหมือน’   ความคิดแสนประหลายผุดผวยขึ้นมาในใจทำให้ชายหนุ่มต้องถอนใจใหญ่    ‘เหมือนเด็กผู้หญิงหรือ   คิดได้อย่างไรหนอเราแต่ไม่เหมาะเหลือเกิน   ดื้อเอาแต่ใจกว่าที่ควรจะมาเป็นตรีทูตนัก’    

                               ไออาคอสสาวเท้าเดินอย่างรวดเร็วด้วยแรงอารมณ์    ‘มีนอส   มีนอส   มีนอสคนไร้หัวใจ   โหดเหี้ยมอำมหิต    เจ้าเล่ห์นักนึกเกลียดขี้หน้าจนไม่อยากมอง’

                               “เจ้าเตี้ย”   เรียวแขนกว้างของมีนอสกางกันให้ไออาคอสหยุดเดินอยู่แค่นั้น  สีแห่งความโกรธกระจายไปทั่วดวงหน้าอีกครั้ง     หากเด็กหนุ่มเองก็เริ่มรู้แล้วว่ามีบางอย่างกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้จึงควรสงบปากสงบคำเอาไว้แล้วค่อยจัดการชำระบัญชีในภายหลัง   

                        มีนอสลากไออาคอสมาหลบอยู่ตรงมุมหนึ่งของซากโบสถ์ได้แล้วจึงคอยเฝ้ารอให้ ‘สิ่งนั้น’ เผยปรากฏอย่างใจจดใจจ่อ

                                เสียงกองอิฐเลื่อนล้มครืนคราน   แผ่นไม้ดังลั่นเอียดอาดระเนระนาดเพราะความผุกร่อนจากทุกขาทุกก้าวของอสุรกายสีขาวเผือกที่เหยียบย่ำคลำคลานด้วยขนาดร่างกายอันมโหฬาร   มันมีสามขาอยู่ด้านหลัง คอยตามขาอีกสามที่ลากเดินอยู่ข้างหน้า    ดวงตาสีแดงกลิ้งกลอกหลุกหลิกอยู่ในเป้าตาหลวมโพรกที่บุ๋มลงไปบนกะโหลกอันโป่งนูนของมัน

                               อสุรกายแมงมุมมนุษย์เพศผู้คำรามร้องด้วยความหิว    หลายคืนแล้วที่มันหาเหยื่อไม่ได้มันคิดลังเลอยู่นานหลายวันว่าจะเจอหญิงหรือชายก่อนเพราะหากเจอมนุษย์ผู้หญิงมันจะเสพสังวาลพวกเธอก่อนจึงค่อยกินแต่หากเป็นผู้ชายแล้วละก็มันจะฆ่าเสีย    มันไม่ต้องการให้เพศผู้เพศเดียวกับมันอยู่บนโลกใบเดียวกันแต่ทว่ามันก็หิวเหลือเกิน

                               ไออาคอสมองแมงมุมมนุษย์อสูรร้ายที่หลุดหนีออกมาจากนรกเป็นเวลายาวนานกว่าห้าสิบปีอย่างสะอิดสะเอียนเพราะกลิ่นสาบสางของไอปีศาจมันรุนแรงไม่แพ้กันกับเศษซากศพที่ติดกรังอยู่กับร่างกายของมัน    เพราะเช่นนี้นี่เองที่ทำให้มันหลบหนีการตามล่าได้ทุกครั้ง    ปีศาจตนนี้ไม่มีรังเป็นของตัวเองมันจะแบกร่างของเหยื่อไปทุกที่และค่อย ๆ กินที่ละนิด

                               “เป็นอะไรกลัวแล้วหรือไง” 

                               “หุบปากซะมีนอส   ข้าจะจัดการมันเอง”

                        “ไม่ได้เจ้าต้องรั้งท้ายข้า    พลังของเจ้าถ้าสู้ประชิดตัวมันจะทำร้ายตัวเจ้าเองด้วย”

                        “เฮอะงานนี้ข้าจะได้กำจัดทั้งคนทั้งปีศาจไปด้วยหรือนี่กำไรดีอะไรเช่นนี้”   ดวงตาสีอเมทิสต์คู่งามตวัดมองคนตรงหน้าอย่างดุ ๆ    “เป็นบ้าจนไม่ห่วงตัวเองแล้วใช่ไหม”   เสียงสูงถามกระซิบ

                               ประหลาดใจนัก   และความประหลาดใจนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธ    แต่แล้วความโกรธก็กลับกลายเป็นความกระดากอายได้อย่างน่าประหลาดใจเป็นที่สุด   เมื่อคนร่างเล็กกว่าคาดหวังว่าคนร่างสูงจะไม่พอใจอย่างเคย    แต่แล้วสีหน้าที่คาดหวังว่าจะได้เห็นกลายเป็นอีกแบบที่ไม่เคยสัมผัส

                               “มะ…มองแบบนี้หมายความว่าไง”   ไออาคอสบ่นว่าหัวใจเจ้ากรรมที่มันทรยศโดยการเต้นผิดจังหวะเพียงแค่ถูกดวงตาต่างสีทอดมองให้รู้สึกอึดอัด

                                “หน้าแดงทำไมล่ะ”   คำถามย้อนคำถามยั่วยิ้มอย่างนึกสนุก    “กิตันกิก   เฟเธอร์แฟล็บ”

                        คลื่นพลังคอสโมรุนแรงกวาดรัศมีการโจมตีตรงไปสู่แมงมุมมนุษย์    ทั่วอาณาบริเวณกว่างโล่งร้างมอดไหม้ไปหมด    เจ้าอสุรกายโกรธกลัวสุดขีดแผดเสียงหวีดก้องประหนึ่งจะสิ้นใจดังก้องไปทั่วฟ้า

                              “อ๊ากกกกกกกกกกกก”

                               ท่ามกลางความพินาศสิ้นมีเสียงหัวเราะสนุกสนานของมีนอสเท่านั้นดังแข่งกับเสียงร้องทุรนทุรายของอสุรกาย  ดวงตาไร้แววว่างเปล่าของชายหนุ่มจับจ้องมันพลางยิ้มบางให้กับภาพตรงหน้าอย่างไร้ความรู้สึก  ซากเมืองที่เคยเห็นก็หายไปเพียงวับตา    เปลวเพลิงลามเลียไปทั่วทุกสารทิศและลุกไหม้ปะทุขึ้นสูงอย่างเริงร่าราวกับเต้นรำอยู่ในงานเลี้ยงใหญ่

                               “ทุกสิ่งจะถูกกลืนกินกลับไปสู่ความว่างเปล่าเสมอ”    ไออาคอสพึมพำขณะเฝ้ามองศีรษะมนุษย์ของแมงมุมมนุษย์กรีดร้อง     ปากขากรรไกรในแบบของแมงมุมขยับขึ้นลงบ่งบอกถึงความเจ็บปวด    แต่ทว่ามันก็กลับแสยะยิ้มขึ้นมาในบันดล     เมื่อมันหันมาเห็นเด็กหนุ่มเข้าแล้ว

                               “ฮี่ฮี่ฮี่    อยู่ตรงนั้นเองเราะ”     

                               ไออาคอสรู้สึกแข็งเป็นหินขณะสบตากับมันกว่าจะรู้ตัวอีกทีตนเองก็ตกอยู่ในอ้อมแขนของร่างสูงแล้ว    แมงมุมมนุษย์หรี่ตามองอย่างเจ้าเล่ห์มันส่ายหัวไปมาอย่างสุขสมขาขยุบขยับทั้งหกก็เต้นระริกระรี้

                               “เป็นอะไรไป”    ชายหนุ่มเขย่าตัวเพื่อนร่วมตำแหน่งแต่กลับเป็นการทำให้เซอร์พลีสการูด้าที่กำลังแข็งเป็นหินค่อย ๆ   แตกออกจากการสวมใส่    ส่วนไออาคอสที่ไม่ได้กลายเป็นหินไปด้วยรู้สึกหนักอึ้งไปทั่วร่างจนขยับเขยื้อนไม่ได้

                               “ฮี่ๆๆ    ทิ้งเพื่อนเจ้าเอาไว้สิไอ้หนุ่มแล้วข้าจะปล่อยเจ้าไป”        

                               “ไม่ต้องบอกก็จะทิ้งอยู่แล้ว”    ชายหนุ่มโยนทิ้งร่างอันอ่อนปวกเปียกไปแทบกรงขาของเจ้าอสุรกายอ่างไม่ใยดี      “แต่ขอถามหน่อยได้ไหม    จะเอาของไร้ประโยชน์อย่างนั้นไปทำอะไร”

                                “ฮี่ๆๆ   มะเห็นต้องถามเลย   ฮี่ๆๆ”   มันเลียไปรอบริมฝีปากอันน่าขยะแขยงที่เต็มไปด้วยน้ำลายไหลหนืดนอง     “ตัวข้าเกิดจากจิตใจอันมืดมนในกามมิจฉาของมนุษย์     ดังนั้นข้าจะฉีกเสื้อผ้าเพื่อนเจ้าให้เปลือยล่อนจ้อนข้าจะห้อยหัวมัดไว้กับเสาข้ามวันข้ามคืนก่อนแล้วค่อยฉีกแขนขากินที่ละนิดที่ละน้อย    แต่ระหว่างนั้นข้าจะรักมันเอ็นดูมันข้าจะเลียไปทั่วทั้งตัว    จะขบจะกัดตรงเนื้อนิ่ม ๆ   คอยฟังเสียงร้องครวญครางตอนปู้ยี่ปู้ยำมัน   โอ้ว! ยิ่งตอนที่ข้า…ฮี่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”  

                        มันกำลังสุขสม    มีความสุขกับในโลกแห่งจินตนาการอันหยาบช้าของมัน    หลายร้อยหลายพันรายแล้วที่ต้องตกเป็นเหยื่อและลงเอยอย่างน่าสังเวช    อสุรกายตนนี้คิดว่าการคายแผนการโสมมของมันจะทำให้ยมทูตหนุ่มหวาดกลัวจนหนีกลับไปเหมือนครั้งก่อน ๆ    แต่มันคิดผิด    

                               “งั้นรึ?”   มีนอสกล่าวสั้น ๆ   ก่อนจะวาดแขนเข้าหาลำตัวพร้อมกันนั้นขาหน้าทั้งสามข้างของอสุรกายแมงมุมมนุษย์ก็ปิดงอขึ้นและหักโค้งบิดเบี้ยวอย่างผิดรูป      มันโหยหวนอย่างโกรธแค้น

                               “ไอ้มนุษย์แกทำอะไรข้า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

                        จิตสังหารท่วมท้นเข้าครอบงำจิตใจของชายหนุ่ม    เป็นทั้งความชิงชัง   กราดเกรี้ยว   และสะอิดสะเอียนผสมปนเปกัน     ความรู้สึกเหล่านี้ถ่ายทอดออกมาเป็นกระแสพลังทมิฬจนไออาคอสรู้สึกถึงได้ว่าชายคนนี้ร้ายกาจเพียงใด

                               อสุรกายร้ายก็รู้สึกเช่นกัน      มันตระหนักว่าครั้งนี้ไม่เหมือนกับที่ผ่าน ๆ    มามันจึงยืดร่างกายอันมโหฬารของมันขึ้นด้วยขาหลังทั้งสามจนดูราวสูงเทียมฟ้า           แล้วโถมตัวเข้าใส่หมายทับร่างศัตรูของมันให้แหลกเหลว    หากแต่กลับมีบางสิ่งที่มองไม่เห็นรั้งร่างของมันเอาไว้แมงมุมมนุษย์โหยร้องลั่นเสียงหวีดแหลมของมันราวกับจะปลุกคนตายให้ลุกขึ้นมาช่วยก็มิปาน

                               “เนื้อร้ายต้องตัดทิ้งอะไรที่ทำประโยชน์ไม่ได้ก็มิควรเอาไว้นะ”     คราวนี้มีนอสสะบัดแขนออกนอกลำตัวเหมือนเป็นสัญญาณให้มือที่มองไม่เห็นทั้งหลายตัดขาทั้งหกข้างและแยกร่างของเจ้าอสุรกายออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย   

                        “อสูรอย่างเจ้าต้องสังหารด้วยไฟสินะ”     ชายหนุ่มกล่าวถ้อยคำเจรจาพลางหันไปทางร่างที่ทอดนอนอยู่      “นั่นเป็นทางเลือกสุดท้ายของเจ้า”    ดวงตาสีบุษราคัมเหลือบจ้องเข้าไปในดวงตาสีแดงวาวที่หรี่ลงอย่างลังเล

                                แมงมุมมนุษย์รู้     โดยตามสัญชาตญาณตั้งแต่ที่มันถือได้กำเนิดขึ้นมาจากเงาอันชั่วร้ายในคืน จันทรุปราคา      ว่าในโลกนี้ไม่มีอีกแล้วนอกจากแสงสว่างยามกลางวันกับความร้อนระอุของเปลวเพลิงที่จะทำให้มันหวาดกลัวได้ไปกว่านี้…และมันไม่ตาย     ความเป็นอมตะเป็นพรอันลำเลิศที่โลกประทานให้กับมัน    แต่หากจะอยู่เช่นนี้ต่อไปมันคงจะได้ดับดิ้นตั้งแต่แสงตะวันแรกสาดส่องเหนือท้องฟ้าเป็นแน่

                        “ฮี่ๆๆๆ  ข้าจะคลายอาคมหินให้ก็ได้ยกมันมาทางนี้สิ   ฮี่ๆๆๆ”

                               หลังจากที่อสุรกายหายใจเอาละออกสีเหลืองนวลรดร่างของไออาคอสแล้วเด็กหนุ่มก็เหมือนจะฟื้นคืนสติ     เรียวแขนเล็กกลมกลึงได้รูปสวยค่อย ๆ   ยับกายขึ้นอย่างยากลำบากโดยปราศจากการช่วยเหลือ  ใด ๆจากร่างสูง

                               “อา…แฮ่กๆๆ…อุ   ข้าจะฆ่าเจ้า”   ร่างบางเอ่ยอย่างอ่อนแรง

                               “ฮี่ๆๆๆ   ไม่มีปัญหาอยู่แล้วยมทูตแต่ก่อนตายข้าขอบอกไว้    ภายภาคหน้าไม่วันใดก็วันหนึ่งพวกเจ้าทั้งสองจะต้องเจ็บปวด ทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัต   พวกเจ้าจะพร่ำเพ้อ   จะโหยไห้ในความโหดร้ายของโชคชะตา   จะวิปลาสสิ้นสติในกันและกัน    ส่วน ข้าจะหัวเราะเยาะพวกเจ้าอยู่ในนรก คอยเฝ้าดู ดูพวกเจ้าตะเกียดตะกายเข้าสู่ความตายอย่างน่าเวทนา………. ฮี่ๆๆๆๆๆๆๆๆ”

                               “หุบปาก”    สิ้นเสียงสูงร่างของมันก็ลุกโชตช่วงไปด้วยเปลวเพลิงสีน้ำเงินสุกสกาวใสแล้วมอดไหม้ลงเพียงชั่วพริบตา   ไม่รู้ว่ายมทูตจะตาฟาดหรือพร่ามัวพร้อมกันหรือไม่ที่ได้เห็นฝุ่นเถ้าแลควันเขม่าสีเทาทึบโพยพวยเป็นรูปกลุ่มควันคล้ายดวงวิญญาณของมนุษย์ทั้งชายหญิงมากมายนานาคณานับลอยสูงขึ้นฟ้าลับหายไป

                               เสร็จสิ้นเสียแล้วกับการไล่ล่าฆ่าฟันครั้งนี้    และนับจากนี้ไปจะไม่มีผู้บริสุทธิ์รายใดๆ   ต้องเคราะห์ร้ายตกเป็นเหยื่อสังเวยให้กับปีศาจชั่วอีกต่อไปแล้ว

                               ไออาคอสค่อยๆ   หยัดกายขึ้นได้แล้วหันไปเผชิญหน้ากับร่างสูงกว่าอย่างท้ายทาย    หนุ่มน้อยไม่เคยลืมความแค้น     ไม่ว่าใครก็ตามที่บังอาจทำให้ขุ่นเคืองใจแม้แต่น้อยมันผู้นั้นจะต้องถูกจัดการอย่างสาสม

                               แล้วลูกหมัดกำปั้นแรกก็ประเคนเข้าที่ข้างแก้มของมีนอส    “สำหรับที่เรียกข้าว่าเจ้าเตี้ย    และสำหรับที่เจ้าโยนข้าไปหาไอ้โสโครกนั่น”   อย่างไม่ให้ทันตั้งตัว

                               และก็ได้รับการตอบโต้อย่างรุนแรงจากอีกฝ่ายเช่นกันเมื่อมือเรียวยาวของชายหนุ่มคว้าเข้าที่ลำคอระหงก่อนจะชูแขนขึ้นเหนือศีรษะยกร่างบางให้สูงกว่าตน    แต่ไออาคอสก็ร้ายไม่ใช่เล่นเด็กหนุ่มวาดเรียวขาฟาดเข้าที่ก้านคอไปเสียสองทีซึ่งถ้าหากมีนอสไม่ได้สวมหมวกเกราะอาจถึงกับต้องหงาย

                               “หยุดเดี๋ยวนี้นะไออาคอส    เป็นบ้าไปแล้วหรือไง”   มีนอสกราดกรรโชกด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมโดยที่ยังไม่ปล่อยมือที่คว้าอยู่รอบคอ

                        “ไอ้บ้างี่เง่าปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ”   วางแล้วเสยเข่าเข้าที่ข้างแก้มแต่ก็โชคไม่ดีถูกร่างสูงคว้าเอา ไว้ได้   แล้วถูกยกฟาดทุ่มลงอย่างแรง   เผอิญว่าในตอนที่ร่างของเด็กหนุ่มกำลังตกกระแทกพื้นหมวกเกราะการูด้าก็หลุดลอกออกจากทำให้ศีรษะที่ปกคลุมไปด้วยเรือนผมยาวสลวยไปชนเข้ากับแง่หินเล็ก ๆ  ซึ่งก็มากพอที่จะเรียกเลือกให้ไหลซึมออกมาจำนวนหนึ่ง

                               “เลิกบ้าได้...อัก”    ดวงหน้าคมคายถูกลูกถีบเรียกเลือกกำเดาให้ไหลย้อยลงคาง   

                               มือเรียวยาวปาดเลือดที่ไหลออกจากจมูกของตนอย่างช้าๆ    ก่อนจะส่งให้ลิ้นลองเลียลิ่มเลือดคาวเค็ม    ดวงตาสีบุษราคัมมอง ‘ไอ้เด็กน้อย’ ที่ยังพอจะแรงเหลือเฟือเอาไว้ฟัดกับเขาซึ่งดูเหมือนจะเจ็บตัวไม่แพ้กัน   ไอ้เด็กน้อยที่ควรเอ็นดูมันบ้างถ้าหากมันไม่ทำให้เขาโมโหจนขาดสติอย่างนี้

                               “ไอ้บ้า ไอ้บ้า ไอ้บ้าปล่อยข้านะ…ปล่อย…อ๊ะ!”  ไออาคอสออกแรงดิ้นทันที  เมื่อถูกคอสมิกมาริโอเนชั่นควบคุมไปทั่วร่าง   เสียงของกล้ามเนื้อและกระดูกเลื่อนลั่นดังขึ้นพร้อมกับสีหน้าที่ระบายเจ็บปวด  

                               “ขอร้องข้าสิ...พูด!”

                              “ไม่มีทาง...ให้ข้าตายดีกว่า”   ไออาคอสเอาแต่ใจยิ่งถูกมีนอสหยามเกียรติถึงเพียงนี้ก็ยิ่งหวีดร้องพร้อมยังด่าทอเหมือนคนเสียสติ    มีนอสเองก็ยังไม่เคยเจ็บตัวเพราะคนอื่นเลยสักครั้งจึงออกแรงลงไม้ลงมือด้วยความลืมตัว

                               “อัก   ไวโอเลท…”

                        พอเห็นเด็กหนุ่มแน่นิ่งชายหนุ่มก็เริ่มรู้สึกตัวทันที่ว่าทำอะไรลงไป   “ไออาคอส ...ข้า”   มือเรียววางทาบจับชีพจรอย่างร้อนรน    “หมดสติหรอกหรือ”   เสียงถอนหายใจยาวดังขึ้นด้วยความโล่งอกก่อนจะประคองให้คนที่ยืนคอพับมาหนุนขอนไม้ใกล้ๆ   กันนั้น   

                               สีหน้าซีดเซียวยามหลับตาพริ้มของเด็กหนุ่มดูน่าสงสารอยู่ไม่น้อย    จริงอยู่ที่เด็กซึ่งถูกตามใจมากจนเคยตัวจะดื้อรั้นเสียอย่างนี้ยิ่งมีคนเก่งอย่าง  ‘บีฮีทม็อท ไวโอเลท’ คอยให้ท้ายตามใจก็ไม่แปลกเลยถ้าจะดื้อขนาดนี้แถมยังไม่ยอมใครถ้าเกิดจะดัดนิสัยสักหน่อยคงยากอยู่เป็นแน่    

                        คิดได้อย่างนี้มีนอสก็ถอนใจอีกหนด้วยความอิดหนาระอาใจ   ก่อนจะยกร่างของไออาคอส มุ่งหน้าสู่ทะเล ที่ซึ่ง  ‘ชารอน อาเครอน’ กำลังแจวเรือมารอรับในยามรุ่งสางของวันใหม่ที่ใกล้จะมาถึง

อภัยให้ด้วยเถอะนะค่ะทุกคนที่เคยได้คุย   แม้ไม่น่าให้อภัยที่หายไปนานเหลือเกิน

แต่ตอนนี้มีเรื่องลำบากจริงๆ