Sapphire's eyes I's

เหอๆ สวัสดีค่ะเหนื่อยชะมัดเลยวันนี้

วันนี้ไปเดินเล่านกะเพื่อนๆตั้งหลายที่แน่ะ 

ไปที่เซ็นทรัลชิดลมมาค่ะ เพราะเค้ามีฉลองครบรอบ 60 ปี

มีงานจัดดอกไม้ที่สวยมากๆ ^///^ แต่พอดีไม่ได้พกกล้องไปแฮะ ~~~

เอาล่ะ สัญญากะพี่นาฟไว้เเล้วว่าจะเเต่งเรื่องเป็นของขวัญให้พี่มั่ง เพราะเราก็รีเควสพี่นาฟไว้เยอะ

ก็เลยเอาเปนว่าแต่งฟิคให้สักเรื่อง แต่ว่าพี่นาฟรินคงทำฟิคพี่หมดฮาแล้วล่ะค่ะ ขอโต๊ดจริงๆน้า ^/|\^"

เนื้อเรื่องอาจไปเหมือนที่คิด แต่ตอนหลังๆ มีหลุดแน่นๆค่ะ อีกอย่างฟิคเรื่องนี้จะยาวมาก

วันนี้อาจลงไม่หมดก็ได้น้า ว่าเเล้วก็เชิญข้างล่างได้เลยค่ะ

...............................

FanFic RunaXAiacosXMinos

            สีขาว...เป็นสีเดียวในโลกนี้ที่ผมเห็น

               ไม่ว่าจะเป็นแผ่นฟ้ากว้างกันดาร หรือผืนดินที่ไม่สัมผัสถึงปลายหญ้า จะเป็นภูผาสูงเสียดหมอก หรือจะเป็นผิวน้ำกระเพื่อมไหว ก็ล้วนแต่สะอ้านตาทั่วทั้งสิ้น

               ก็เพราะผม...หลงอยู่ในภูเขาหิมะนะสิครับ

ย้อนกลับไปเมื่อหลายวันก่อน

             “นายนะหรือรูเน่โตขึ้นเยอะเลยนิ” ขุนพลแห่งดาวอำมาตย์นภา กริฟฟอน มีนอสเหลือบแลหนุ่มน้อยร่างผอมเพรียวผู้มีเรือนผมสียวงสลวยเหยียดยาวระกลางหลัง และดวงหน้าอันเฉียบชาได้รูป

            “ขอรับ”

         “ได้ยินว่าเฉลียวฉลาด มุมานะมากนักนี่หวังว่าคงจะได้มาช่วยงานฉันที่ศาลนะ” ชายหนุ่มวางปากกาขนนกที่บรรจงตวัดลากรอยหมึกลงบนแผ่นกระดาษสีนวล ซึ่งรูเน่ก็แอบสังเกตเห็นร่องรอยปุ่มปมและรอยด้านอันเกิดจากการเขียนขีดปรากฏอยู่ตามข้อนิ้วเรียวยาวของว่าที่นายหนุ่มของเขา

           “จงเตรียมตัวไว้ให้พร้อมเพราะข้าก็ไม่ได้คาวว่าจะได้ผู้ช่วยที่ทั้งฉลาดและเก่งกาจพร้อมกันหรอกนะ” มีนอสลุกขึ้นจากบัลลังก์พิพากษาซึ่งสร้างจากแผ่นหินที่ทั้งหยาบกร้าน และเต็มไปด้วยคมหิน มันไม่ใช่เก้าอี้ธรรมดาๆ ที่สร้างสรรค์ขึ้นมาเพื่อความสบาย หากมันเป็นเก้าอี้ของผู้ที่จะตั้งตนอยู่ด้วยความชอบธรรมเพื่อตัดสินทั้งความดีเลวของผู้อื่น

         “แล้วสักวันข้าจะให้เจ้าลองมานั่งตรงนี้ดูบ้าง” มีนอสยื่นยิ้มให้อย่างเอ็นดูแต่ก็เป็นรอยยิ้มที่แฝงแววเข้มงวดและท่าทีอาจองของชายหนุ่มนั้นก็ไม่ได้ทำให้ดูเป็นมิตรมากกว่าเดิมเท่าใดนัก บางทีนี่คงจะเป็นเส้นแบ่งกางกั้นระหว่างผู้สูงศักดิ์และมดปลวกอันต่ำต้อยที่รอวันลืมตาอ้าปากที่จะได้เทียบเคียงได้บ้างก็เป็นได้

        “ขอบพระคุณขอรับ...นายน้อย” รูเน่ค้อมศีรษะให้แก่มีนอสที่เดินลับไปในเงามืด เรือนผมสีเงินอันดูยุ่งเหยิงนั้นตัดกับสีของชุดคลุมพิพากษาสีดำสนิทจึงดูวาววามยิ่งนัก

       เด็กหนุ่มถอนหายใจเหมือนดังเอาหินผาที่ถ่วงจมออกจากอกได้ ตั้งแต่ที่เข้ารับการฝึกเพื่อมาเป็นสเปคเตอร์ เพื่อมารับใช้นายน้อยแห่งบ้านขุนนางเก่าแก่อันสูงศักดิ์ ก็กินเวลาร่วมสามปีจึงจะได้มาที่ยมโลกนี่ และแน่นอนมันคงเป็นความคาดฝันที่เกินเลยไปเสียหน่อยสำหรับสถานที่อันไม่น่าพิสมัยนี่

       “รูเน่” เสียงใสๆ เสียงหนึ่งเรียกให้หันไปสบกับทอมบอยคนสวยที่ชื่อควีน เจ้าหล่อนมาจากเยอรมันจึงดูทั้งร่าเริงและเอาจังเอาจังตามประสาเด็กๆ “เป็นไงมั่งท่านมีนอสน่ะ”

     “ก็เข้มงวด แล้วท่านก็หวังให้ฉันมาชวยงานท่าน”

     “ไม่ใช่สิ” ควีนยิ้มอย่างฝันๆ “เห็นว่าท่านรูปงามมากเลยจะมาถามว่าจริงป่าว”

       “ไว้เจอตัวจริงเดี๋ยวก็รู้เองแหละจะรีบหลงไปทำไม” อีกเสียงหนึ่งดังขึ้นแทรกการสนทนาของทั้งสอง

      “วาเลนไทด์”

     “ไงรูเน่ หายหายตกกระไปเยอะเลยนี่ควีน” เด็กหนุ่มผมสีชาอ่อนทักอย่างเป็นกันเอง “ช่างเหอะ...รู้ป่าวว่าเค้าจะสอดสอบบทสุดท้ายกันที่ไหน” ก่อนที่จะขยิบตาได้อย่างทะเล้นให้อีกหนหนึ่ง

      “เอเวอร์เรส ในเนปาล”

.

.

.