Sapphire's eyes I's

ตามหัวบลอค อยากอ่านกันไหมค่ะ?

ถ้าเกิดเริ่มต้นขึ้นมาก็กลายเป็น

.

.

.

.

.

.

.

.

แบบนี้

“จากนี้ไปเจ้าคือสามีข้า และข้าก็เป็นภรรยาของเจ้านะ”

           เสียงหวานใสของหญิงสาวกระซิบงุบงิบอย่างขวยเขิน ขณะที่ดวงตากมลคมขลับ

คู่สวยที่มักจะช้อนสบดวงหน้าของคู่สนทนาอยู่เสมอก็หลุบต่ำลงพอๆ กับแพปีกขนตาที่พริ้ม

กระพริบด้วยกิริยาที่แสนจับใจ

              พวกเขาสมรสกันในยามราตรีอันมีผืนทะเลสีครามเข้มที่สะท้อนเงายวงสลัวของ

พระจันทร์เสี้ยว และหาดทรายละเอียดระยิบซึ่งสัมผัสได้จากปลายเท้ามาเป็นพยานในคราวนี้

             “แล้วข้าขอจูบภรรยาสันหน่อยคงไม่ว่าอะไรใช่ไหม”

         เสียงนุ่มน่าฟังกล่าว และพอเห็นดวงหน้างดงามน่ารักที่แม้จะแต่งแต้มแค่ด้วยสีระเรื่อ

จากความเขินอายปิดเปลือกตาลงแล้วเผยอริมฝีปากสีเชอร์รี่ เขาก็ไม่รอช้าอีกต่อไปที่จะโน้ม

เข้าไปลองลิ้มความหวานละมุนที่เฝ้ารอมาแสนนาน

          “พะ...พอแล้วมีนอส” ร่างบางเบือนกายผละออกจากอ้อมโอบกว้างกำยำของร่างสูงที่ยิ้ม

เย็นจนเธอรู้สึกกลัว เมื่อก่อนหน้านี้เขาเป็นชายที่เธอรักและวางใจ หายตอนนี้เขาเป็นชายที่

พร้อมจะถือสิทธิ์เหนือเรือนร่างของเธอในยามใดก็ได้ที่ต้องการ แม้จะรู้ว่าเป็นเรื่องธรรมดาก็ตาม

          “ร่างเจ้าสั่นและร้อน มีไข้หรือที่รักของข้า” มีนอสแตะหน้าผากเข้าหาหญิงสาว และ

โอบอ้อมแขนแน่นขึ้นไปอีก “เจ้าหนาวนี่เองใช่ไหม”

         “เปล่าหรอก” หญิงสาวตอบพลางซุกซบดวงหน้าเข้ากับบ่าของชายหนุ่ม ดวงตาสีบุษราคัม

ของเขาจับจ้องเธออย่างครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่มันจะแปรเปลี่ยนเป็นแววตาที่มองมาใน

ยามที่รู้เท่าทันเธออยู่เสมอ

        “อ๋อ...เจ้ากลัวข้าหาเด็กมาให้เจ้าเลี้ยงนี่เอง” มีนอสว่าพลางหัวเราะ

      “มะ...มันไม่น่าขำนะ” หญิงสาวทำหน้าง่ำพลางเบี่ยงแก้มหลบริมฝีปากที่โน้มลงมาอย่าง

เอ็นดูของเขา

       “อ้าวทำไมล่ะตกลงอยากมีหรือไม่อยากมีกันแน่” เขาเอียงคอถาม “ถ้ามีนะข้าก็ขอให้มีตัว

อย่างเจ้าสักตัวหนึ่งเอามาให้ข้าชื่นใจก็พอแล้วล่ะ”

     “มีนอสอยากได้ลูกสาว?” ดวงตาสีอเมทิสต์มองอย่างเคืองๆ พลางเบ้ปาก “โลภจริง ตอนนี้

ได้เจ้าสาวแล้ว ยังอยากได้ลูกสาวอีก”

(ยังมีต่อ แต่แต่งยังไม่เสร็จ)

ทีแรกก็ถามตัวเองดูแล้วล่ะ ตกลงเอ็งอยากเเต่งอะไรกันเเน่

คำตบ เอ๊ย ตอบ คืิอ ไม่รู้ดิ จู่ๆเนื้อเรื่องมันก็เเล่นขึ้นมาบนหัวเลย หลังจากอ่านหนังสือเล่มนี้