Sapphire's eyes I's

เอนทรีนี้อาจ Y ใครที่รับไม่ได้ก็ต้องขอโทษจริงๆนะค่ะ

จะปิดไปเลยก็ได้ไม่ว่าหรอกค่ะ้ ^^ ส่วนใครที่โอเคก็เชิญด้านล่างได้เลย!!!

และแล้วก็ถึงเวลาสานเรื่องต่อให้จบแล้วค่ะ ^^"

FanFic saint seiya: Numberless love

MinosxAiakos

R : 15

ครั้งหนึ่งในยามที่สายลมอันแผ่วเบาหอบน้ำเอาความชุ่มชื้นหลังจากที่พายุฝนได้สาดกระหน่ำลงบนผิวดินอัน

แห้งแล้งแล้วเหลือไว้แต่เพียงคราบน้ำค้างใสๆมากมายบนกิ่งก้านผืนใบสีเขียวชอุ่มของต้นไม้สูงใหญ่

และม่านหมอกซึ่งคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นพื้นดินเปียกๆอบอวลไปทั่ว หากในยามนั้นได้มีลำแสงสีทองอันอ่อน

ละมุน ลอดผ่านท้องเมฆสีครามสาดส่องลงบางบริเวณแล้วล่ะก็ครานั้นคงไม่มีผู้ใดจะหยุดชื่นชม

ความงามในชั่วขณะหนึ่งเป็นแน่

............................................................................

นิ้วมืออันเรียวยาวคลายจากการจับปากกาขนนกสีขาวซึ่งหมดหน้าที่ในการจรดอย่าบรรจงลงบนแผ่นกระดาษ
สีนวลอย่างเป็นอักษรที่สละสลวย ความหนาวเย็นจากละอองไอฝนแทรกผ่านกระจกแผ่นบางซึ่งเต็มไปด้วยฝ้า
หนาสีมัวๆ เกาะอยู่จนมองเห็นสภาพภายนอกไม่ชัดเจน เสียงเปลวไฟในเตาผิงปะทุอย่างเริงร่าสร้างความอบอุ่น ให้กับคนสองคนที่พำนักอยู่ท่ามกลางความเงียบสงัด

"นี่...ข้าบอกให้เจ้าไปนอนได้แล้วไง ไออาคอส" ชายหนุ่มที่กำลังสาละวนอยู่กับการจัดเก็บรวบรวมเอกสาร ให้เป็นระเบียบกล่าวกับเพื่อนหนุ่มตัวน้อยที่เกือบจะฟุบหลับลงไปบนโซฟาอยู่หลายหนแล้ว หากเจ้าตัวยังส่าย หน้ามนเป็นเชิงปฏิเสธอยู่ร่ำไป ซ้ำยังตั้งท่านั่งชันเข่าเกร็งตัวอยู่ตลอดเวลาเสียด้วย

"แต่ถ้าข้าไม่มานั่งตรงนี้เจ้าก็จะได้แอบอู้น่ะสิ" ไออาคอสว่าก่อนจะยกมือขึ้นหาวแล้วขยี้ตา เพื่อปัดไล่ความง่วงไป

"นั่นมันเจ้าไม่ใช่ข้า มาแอบอู้แทนข้าไม่ใช่เหรอก็นอนไปสิ" ชายหนุ่มกล่าวกลั้วรอยยิ้มบาง

"ก็ข้าเห็นใจเจ้านี่หน่ามีนอส อากาศน่านอนยังงี้กลับต้องมานั่งหลังขดหลังแข็งคนเดียว" ไออาคอสส่งยิ้มแหย่ พลาง คว้าแอปเปิ้ลเนื้อฉ่ำสีแดงสดขึ้นมากัด "เอางี้ให้ข้านวดหลังให้เอาไหม?" เจ้าตัวอาสาแข็งขันก่อนที่
จะยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดคราบแอปเปิลที่ติดอยู่ตรงมุมริมฝีปาก สำหรับมีนอสแล้วมันเป็นภาพของน้องชายตัวน้อยที่ แสนน่าเอ็นดูในสายตาของเขาอยู่เสมอ และเป็นน้องชายที่น่าแกล้งมากๆเสียด้วย

"ก็ดี...กำลังปวดไหล่อยู่เลย" มีนอสสาวเท้าตรงไปยังโซฟาที่คนอาสานั่งอยู่มีเรียวนั้นค่อยๆปลดกระดุม เสื้อเชิ้ตสีขาวเเขนยาวก่อนจะโยนไปไว้บนเก้าอี้ใกล้ๆ เผยให้เห็นผิวกายขาวกำยำที่โผล่พ้นเสื้อกล้ามตัวบาง ชายหนุ่มทิ้งร่างลงไปแทนที่ๆไออาคอสเคยนั่งเพื่อรอรับสัมผัสที่จะคลายความเหนื่อยล้าจากการตราตรำงาน ต่างๆลง

สัมผัสละมุนจากฝ่ามือเย็นๆค่อยๆลูปไล้บริเวณเรียวแขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแข็งแกร่ง ทั้งสองข้างโดยมี ไออาคอสนั่งพับขาอยู่ที่ปลายศีรษะซึ่งปกคลุมไปด้วยเรือนผมสีเงินสลวยบางเบา

"นี่ปวดตรงไหนมั่งล่ะข้าจะได้นวดถูก" มือนั้นค่อยๆบีบกดไปพลางร้องถามไปพลาง นิ้วเรียวบางทั้งหมดขยับ กดลงไปทีละจุดๆตั้งแต่ท่อนแขนไปจนถึงหัวไหล่ด้วยแรงที่เบาพอที่จะไม่ทำให้เจ็บและหนักพอที่จะคลายส่วยที่
ปวดเมื่อยลงได้

"อืม...ปวดทุกส่วนเลยล่ะ" มีนอสครางตอบอย่างสบาย "เจ้ามานั่งบนตัวข้าสิแบบนั้นน่าจะถนัดกว่านะ" ด้วยเหตุนี้ไออาคอสจึงถือโอกาสทิ้งตัวลงที่กลางลำตัวของมีนอสอย่างเต็มแรง

"โอ้โห...นานแค่ไหนแล้วนะที่เจ้าไม่ยอมให้ข้าขี่หลังเนี่ย" ไออาคอสหัวเราะอย่างชอบใจ ก่อนจะตีขาขึ้นลง สลับกันเจ้าตัวเอนหลังพิงกับพนักของโซฟาแขนทั้งสองเหยียดออกเพื่อคลายความปวดเมื่อย "อืม...อืม น่าจะเป็นตอนที่ ข้าได้เป็นขุนพลครั้งแรกล่ะมั้งแถมยังเป็นขุนพลก่อนมีนอส แล้วก็ราดาด้วย"

้

"ใช้ที่ไหนกันล่ะ ข้าไม่ไห้เจ้าขี่ตั้งแต่เจ้าน้ำหนักเยอะกว่าข้าต่างหาก" มีนอสกล่าวแก้ก่อนที่จะยังตัวลุกอย่าง พรวดพราดทำให้ไออาคอสถลาตกลงไปกองกับพื้นเบื้องล่างอย่างไม่ทันตั้งตัว

"ข้าไปนอนก่อนล่ะ แล้วไม่ต้องปลุกด้วย" ชายหนุ่มลากขายาวข้ามคนที่ยังจ้ำเบ้าอยู่ โดยที่ไม่แยแสว่าอีกฝ่ายจะบั้นหน้ากระเง้ากระงอดแค่ไหนก็ตามเจ้าตัวก็ได้เเต่เพียงเบนหน้าหนี หากแต่เพียงมุมปากเท่านั้นที่ยังกระตุกยิ้มอยู่เล็กน้อยและแววตาก็ทอประกายวาววับแฝงความขบขัน

"มีนอส!?" ไออาคอสกล่าวเสียงเบา แต่เจ้าของชื่อที่ไม่แม้แต่จะหันตามเสียงเรียกก็ได้ผละจาก
ห้องไปแล้วทิ้งให้ไออาคอสนั่งแน่นิ่งอยู่กลางพื้นเหมือนเด็กๆที่ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี

.

..

...

....

.....

......

.......

.......

"นี่ไออา..." ลำแขนกว้างสวบกอดเจ้าของชื่อที่ถูกเรียกย่อๆจากทางด้้านหลังซึ่งกำลังยืนทำกับข้าว
อยู่ในครัว กลิ่งหอมกรุ่นของเครื่องแกงที่ถูกเติมแต่งปรุงรสยังคงอบอวลอยู่ ณ ปลายจมูกเข้ากับเเสง
แดดอ่อนๆยามเช้าสดใส "วันนี้ทำอะไรกินเหรอ^^ หอมน่ากินจัง" คำออดอ้อนถูกกระซิบเข้าข้างใบหู
ทำให้คนถูกอ้อนรู้สึกเสียววาบจนตัวเกร็งขึ้นมาทั้งๆที่สองมือยังคงยกมีดแกะเปลือกกุ้งอยู่

"ระวังมีดจะบาดนะนิ้วยิ่งบางๆอยู่" มีนอสกระชับอ้อมกอดให้แน่นเข้ามาอีก ขณะที่ดวงหน้าก็ยังคงซุกซบ
ที่ซอกคอซึ่งหอมกลิ่นสบู่อ่อนๆแสนชื่นใจ "ไม่งั้นข้าจะกินนิ้วเจ้าแทนมื้อเช้านี้แหละ"

"มีนอส...เอ๊ะเดี๋ยวมีดก็ปาดมือเข้าจริงๆหรอกปล๊อย!!!" ไออาคอสกระทุ้งแขนใส่เบาๆ

[เอ๊ะ...มันเริ่มเน่าหรือเปล่าเนี่ย ทำไมยิ่งแต่งยิ่งเหมือนข้าวใหม่ปลามัน ^^"]

"อือม์...ยังงอนไม่หายอีกเหรอ" มีนอสว่าปลางยื่นใบหน้าคมคายเข้าไปใกล้แก้มแดงระเรื่อ
ก่อนที่จะ "งับ..." กัดเข้าที่แก้มเบาๆ

"มีน๊อสสสสสสสสส" ไออาคอสที่หลับตาปี๋ไม่ทันระวังด้วยอารามตกใจ "อุ๊บ!! เลือดออกเลย"
คราวนี้ไออาคอสสะบัดตัวออกจากอ้อมกอดอย่างเต็มแรงก่อนที่จะเทกุ้งทั้งหมดลงในหม้อแกง
และรีบผละไปที่อ่างล้างมือ

"ไหนให้ข้าดูแผลซิ" มีนอสคว้ามือคนเจ็บขึ้นมา "โธ่เอ๊ย...แผลแค่นี้เองเดี๋ยวนี้เจ้าทำตัวคล้ายคนธรรมดา
จังเลยนะ" และยังกล่าวถ้อยคำหยอกๆใส่ตามประสาคนปากเสีย

"เจ้าเองก็ด้วยเเหละเดี๋ยวนี้ร่าเริ่งผิดหูผิดตาจังนะ" ไออาคอสกล่าวข้อสังเกตบ้างโดยที่เจือน้ำ
เสียงเย็นๆเข้าไปด้วย "เมื่อคืนนี้...ข้าแทบจะต้องคลานขึ้นเตียงเเน่ะ วันนี้เลยปวดก้นมากเลย
ฉะนั้นกินเสร็จแล้วช่วยล้างจานให้ด้วยนะ" ว่าพลางดึงมือตัวเองกลับมาก่อนจะผลุกลุกออกไปจาก
ห้องครัวโดยไม่ใยดีต่อปัญหาที่ตนทิ้งไว้ให้คู่กรณี

.

..

...

...

'กับข้าวกับปลา'ไออาคอสก็ทำให้กินทุกทีก็อร่อยทุกที  แต่จานชามไม่เคยล้างซักที' 

ขุนพลผู้ยิ่งใหญ่นามกริฟฟ่อน มีนอส บัดนี้ได้แต่ยืนเหงือตกหน้าอ่างล้างจานที่เต็มไปด้วย 
จานชามมากมายอีกทั้งเครื่องครัวต่างๆที่แม้แต่บางอันตัวมีนอสยังไม่รู้เลยว่าจะเรียกชื่อมันยังไงดี 

"เอ่อนี่...ไออา" ชายหนุ่มเกาหัวเเกรกๆพลางหันไปหาเจ้าตัวดีที่เอาแต่กินขนมขบเคี้ยวกรอบๆ 
หน้าโทรทัศน์ที่กำลังฉายการ์ตูนเรื่องโปรดอยู่ "ขะ...ข้าล้างไม่เป็นเลยนะ"

"ล้างๆไเดี๋ยวก็เป็นเองแหละ" ไออาคอสตะโกนตอบอย่างไม่แยแส "แค่หยิบสก๊อตไบร์ดกะน้ำยา 
ล้างจานล้างๆ ทำให้สะอาดด้วยนะ"

'น้ำยาล้างจานเหรอก็พอเคยเเตะหรอกแต่สกอตไบร์ดนี้สิมันต้องใช้อันไหนนะ' 

"มีนอสเสร็จแล้วอย่าลืมตัดหญ้า กวาดบ้าน ถูบ้านด้วยนะทำให้เอี่ยมด้วยเพราะข้าเจ็บมือมากๆเลย" 

"!!!!!!" มีนอสได้แต่ยืนตะลึกกับคำสั่งที่็แทบไม่เชื่อหู

.

..

...

....

.... 

"โอโห...เห็นม้าตั้งใจทำก็ทำได้น่ะนะ"  ไออาคอสกล่าวอมยิ้ม ไม่ใช่ให้กับผลงานที่เพิ่งเสร็จแต่ 
ยิ้มขันๆให้กับสภาพเจ้าของผลงานที่บัดนี้ตกอยู่ในสภาพมอมแมมอย่างมาก

"เหนื่อยจังเลย ขนาดตอนฝึกยังไม่เห็นเหนื่อยอย่างนี้มาก่อนเลย" มีนอสกล่าวอย่างเบลอๆ 
ก่อนจะฟุบลงข้างๆไอาคอสที่เอาแต่นอนเกลือกลิ้งบนโซฟาตัวใหญ่หน้าจอทีวี

"ขนาดนั้นเชียว?" ไอออาคอสมองตาใส "เวลาเหนื่อยๆต้องกินอะไรหวานๆ งั้นเราออกไปซื้อของกัน"

"อะไรนะ!!!" ก่อนที่มีนอสจะได้โต้เเย้งอะไร  ก็ถูกไออาคอสลากออกไปข้างนอกเสียแล้ว

ท่ามกลางเสียงคนแจื่อยแจ่วและผู้คนที่เดินขวักไขว่พลุกพล่านในห้างสรรพสินค้าช่างเป็นบรรยากาศ 
ที่ไม่หมาะเลยกับเขา...กริฟฟ่อน มีนอส ต่างจากไออาคอสที่แวะซื้อนู้นชิมนี่ไปทั่ว ดูแล้วคึกคักกว่า 
เด็กๆบางคนเสียด้วยซ้ำ 

 
"นี่ๆ มีนอสเสื้อตัวนี้เหมาะกับข้าหรือเปล่า" ไออาคอสทาบเสื้อตัวที่ถูกใจเข้ากับร่างของตน

"อื่อ...เหมาะๆ" มีนอสกล่าวตอบโดยที่ไม่มอง

"สนใจข้าหน่อยสิ หันมานี่" เมื่อเจออย่างนี้เข้าก็ต้องจำยอมหันตามเสียงเรียกร้องก็กลับพบว่า 
เจ้าตัวดีกลับทาบเสื้อผ้าฝ้ายขาวบางปักลวดลายเรียบๆดูสวยเหมาะกับ...ผู้หญิงเสียมากว่า

"นั่นเสื้อผู้หญิงไม่ใช่เหรอ" มีนอสกล่าวหน้าปั้นยาก

"อ้าว...แต่บ้านข้าเขาใส่กันแบบนี้เลยนะ" ไออาคอสว่าก่อนจะวางมันกลับที่เดิมอย่างเสียดาย

"ชอบไม่ใชเ่หรอ" มีนอสเลิกคิ้ว "เอามาสิเดี๋ยวข้าจ่ายให้"

"เสร็จนี่เเล้วกลับกันเถอะนะ" ไออาคอสกล่าวด้วยรอยยิ้มบนสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสมใจ 
ซึ่งมีนอสก็ได้แต่พยักหน้าเออออไปด้วย

.

..

...

....

..... 

      วุ่นวาย...การที่ข้ามาใช้ชีวิตร่วมกับเจ้าเพียงแค่ชั่วครู่มันทำให้ความสงบสุขก็ข้า 
ปั่นป่วนไปหมด  ทำไมข้าต้องมาทำในสิ่งที่ข้าไม่เคยทำ ทำไม่ข้าต้องตามใจเจ้าทั้งๆ 
ที่ข้าแทบเดาใจเจ้าไม่ออกเลยว่าเจ้าต้องการอะไรกันแน่ แล้วทำไมกันข้าต้องรู้สึกอยาก 
ให้มันเป็นอย่างนี้ตลอดไป อยากให้เวลาหมุนช้าลง...ช้าลงแทบทุกวินาที

"นี่มีนอส" เสียงของไออาคอสเรียกชายหนุ่มให้รู้สึกตัวขึ้นจากภวังค์ "ข้าต้องขอโทษจริงๆนะ" 
ไออาคอสยิ้มแหย๋ๆด้วยความที่กลัวว่ามีนอสจะระเบิดอารมณ์ใส่ตนเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ "โกรธอยู่ใช่ป่ะ"

"เออ...โกรธ" ในตอนนี้ทั้งเขาทั้งไออาคอสกำลังจ้ำอ้าวกลับบ้านอยุ่บนสะพานแขวนข้ามแม่น้ำ 
สายยาวเหตุก็เพราะว่าเจ้าตัวต้นเหตุซื้อของมาจนเกินไปและเขาก็ไม่ได้เอาบัตรเครดิสมาเสียด้วย

สายน้ำเบื้องล่างไหลเอื่อนเอื่อยตามกระเเสเวลาของมันอย่างไม่สิ้นสุด ระลอกที่พลิ้วไสวนี้สะท้อน 
ประกายแสงตะวันรอนระยิบระยับตัดกับขอบท้องฟ้าที่เริ่มหม่นแสงลงที่ละน้อยๆ  พระจันทร์สีเงิน 
ได้เคลื่อนมาปรากฎ ณ ฟากฟ้าสีครามใสไร้เเม้แต่เสี้ยวเล็กๆของเมฆอันเบาบางก่อนที่พระอาทิตย์ 
จะได้ทันลับขอบฟ้า 

"โอ้...วันนี้พระจันทร์ขึ้นทันพระอาทิตย์ด้วยน้า"

"นี่ไออาคอสตกลงเจ้าจะไปวันไหนกันเหรอ" อีกไม่นานหรอก...อีกไม่นานต้องจากกัน ไม่มีแล้ว... 
ไม่มีสงครามแล้ว ทุกคนไม่ได้ถูกผูกมัดอีกแล้วจึงต้องจากกันแล้ว  

"อือม์...คงก่อนเจ้าสักพักล่ะ จริงๆแล้วข้าชอบบ้านหลังนั้นมากเลยนะ"  จู่ๆไออาคอสก็จูงมือมีนอสเดิน

"คิดจะบอกอยู่ละซิว่า...บ้านข้าก็ทำอย่างนี้กันไม่เห็นจะเเปลก" มีนอสพูดเลียนเสียงอย่างขบขัน "ข้าเองก็ต้องรีบกลับไปทำปริญญาเหมือนกันล่ะ อย่างน้อยตอนเจอเจ้าข้าก็ได้สืบทอดกิจการของ
ท่านพ่อเรียบร้อยเเล้ว"

"ข้าเองก็เหมือนกัน ตอนนี้กำลังเล็งหากล้องดีๆเหมาะๆสักตัวเเล้วพอจบนะข้าจะแวะไปเยี่ยมเจ้า 
เป็นคนแรกเลย" 

"จะจบจริงหร๊อ~~~ถ้าลิงจบมหาลัยได้นี่ข่าวใหญ่เลยนะเนี่ย" 

"เดี๊ยะเหอะ...เอาตัวรอดได้ล่ะกันแต่ป่านนี้ราดาเรียนหงอกขึ้นแล้วมั้งอ๊า...หงอกผมพอว่า 
แต่ถ้าหงอกคิ้วนี่คงพิลึกล่ะ"  

ได้โปรดเถอะ...ได้โปรด 

"วางใจเถอะ...โลกนี้คงไม่มีใครพิลึกเท่าเจ้าแล้วล่ะ" 

....ได้โปรดหยุดเวลาไว้ที่ตรงนี้.....สักเสียวนาทีหนึ่งก็ยังดี 

.

..

...

....

..... 

เสียงนาฬิกาปลุกร้องดังก้องไปทั่วจนทำให้ชายหนุ่มที่ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มต้องสะดุงตัวตื่นขึ้นมา 
เรื่องผมสีเงินยู่ยี้ที่ตัดทรงสั้นดูไม่รับกับเรือนหน้างั้วเงียในขณะนี้ มือเรียวยาวของเขา เอื้อมไป 
หยิบนาฬิกาปลุกขึ้นมาดูเวลาก่อนที่จะถอนหายใจฟรืดและลุกไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อย

อีกสามสิบนาทีต่อมาชายหนุ่มผู้นั้นก็เดินด้วยท่าทางสง่าผ่าเผยก่อนจะก้าวขึ้นลีมูซีนคันหรูโดย 
มีคนเปิดประตูรออยู่ก่อนแล้ว เขากล่าวกับคนขับรถถึงจุดหมายในวันนี้ทันทีที่รถคันงามเคื่อนผ่าน 
ประตูบ้านอันวิจิตร ท่ามกลางสายฝนจางๆ

สามปีแล้วสินะ ตั้งแต่วันที่ข้าไปส่งเจ้าถึงสนามบิน  วันนี้ข้าจะไปหาเจ้าแล้วล่ะนะ

"วันนี้ผมรีบมาก ช่วยไปให้ถึงสนามบินภายในสิบนาทีด้วยนะ" เขาบอกกล่าวกับคนขับขณะที่ 
รถกำลังขับผ่านเส้นทางคดเคี้ยว แล้วจู่ๆร่างๆหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจาทางฟุตบาตร โดยที่ไม่ 
ทันตั้งตัวก็ชนเข้ากับร่างนั้นอย่างจัง

"...." ชายหนุ่มสถบถ้อยคำหยาบคายออกมาก่อนที่จะรีบรุดไปดูอาการของคนที่นอนแน่นิ่งบน 
ท้องถนน ซึ่งเป็นชายหนุ่มอายุราว 24-25 ปี เรือนผมประบ่าเป็นประกายสีม่วงสลวย...ดูคุ้นตา

"จะทำยังไงดีครับท่าน ดูเหมือนจะเป็นนักท่องเที่ยวด้วยนะครับนี่" คนขับรถกล่าวดูท่าทางเขา 
จะไม่แยแสต่อความเป็นไปของคนตรงหน้าเลย ขณะที่เจ้านายขอเขาแทบบจะนอนประคองร่าง
นั้นเข้ามาไว้ในอ้อมแขนอย่างแผ่วเบา

"ไม่ต้องไปแล้ว" ชายหนุ่มอุ้มร่างนั้นก่อนจะก้าวกลับขึ้นไปบนรถ เขาเรียกคนขับที่กำลังงุนงงให้ 
พาเขากลับบ้าน มือที่เรียวยาวนั้นไม่เคยแปรเปลี่ี่ยนยังคงไล้นิ้วลงไปบนแก้มเนียนอย่างโหยหา 

ก็พบแล้วนิ...ก็พบแล้วช่วงเวลาที่หายไป 

 

............................................................................

โอ้ว จบแล้วค่ะ ^^ ดีใจจังเลย

แต่ว่านะแต่งๆไปแรกๆก็รู้สึกดีอยู่หรอกแต่หลังๆมันแป๊กไปหรือเปล่านะ 

ทั้งนี้ก็ของคำติชมด้วยนะเพื่อที่ว่าจะได้มีตอนต่อไปไง ^^ 

หลังจากที่หนู๋ไอโดนชนแล้วจะเป็นยังไงต่อ ตอนไม่อยู่กับมีนอสมีใคร

กุ๊กกิ๊กอะไรไหม ระยะทางมันยาวไกลแต่หัวใจไม่ยาวเกิน

ฮู้เอาล่ะก็ขอขอบคุณกับทุดคอมเมนต์ด้วยนะค่ะ(เห็นอึ้งๆ) 555+

edit @ 3 Apr 2008 20:59:51 by กระต่ายสีดำ

edit @ 9 Apr 2008 17:21:46 by กระต่ายสีดำ

edit @ 9 Apr 2008 19:16:16 by กระต่ายสีดำ